ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΕΞΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

"ΤΟΠΟΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΗΘΗΣ"  του Γεώργιου Γεωργίου 



Για το άρθρο του σ. ΓΙΏΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΊΟΥ , μέλους της Ο.Μ ΣΥ.ΡΙΖ.Α ΑΓΡΙΝΙΟΥ
 
Κοινοποιώ το κείμενο του σ. Γιώργου Γεωργίου , γιατί ανοίγει μια απαραίτητη συζήτηση πάνω στη φύση του ελληνικού κράτους που αποτυπώνεται στα ονόματα δρόμων , σε μνημεία "μεγάλων ευεργετών" - επιτυχημένων φοροφυγάδων, σημερινών παραγόντων της οικονομικής ζωής που ενώ πουλούσαν πετρέλαιο για πολεμική χρήση στους Τούρκους το 74 , κάνουν γενναίες δωρεές στην Ελληνική Αστυνομία ( π.χ Λάτσης ) , μεγάλους ευεργέτες -τσιφλικάδες που δώρησαν στο Δημόσιο γραμμάρια του αίματος των κολίγων τους.

Ακόμα και εδώ στην τοπική μας ιστορία  , ο Βαρνακιώτης , συνεργάτης και συμπολεμιστής των Τούρκων στην πολιορκία το Μεσολογγίου , είναι καταγραμμένος ως αγωνιστής του 21. Οι συντοπίτες του που ξέραν ότι με τον ιδιωτικό του στρατό υπηρέτησε τους Οθωμανούς , ξέχωσαν τα λείψανά του πάνω από μία φορά....
Το ελληνικό κράτος λοιπόν , κράτος - απόγονος κοντζαμπάσηδων και ταγματασφαλιτών , των 40 υπουργών της Χούντας που αθωώθηκαν στις δίκες της Χαλκίδας , των Εσατζήδων που συνέχισαν την καριέρα τους στα ΜΑΤ , στην υπηρεσία του Ανδρεάδη και των τζακιών της Χούντας που εξασφάλισε στο ελληνικού .κεφαλαίου την υψηλότερη κερδοφορία στην ιστορία του.
 Ο ΓΚΟΥΡΟΎ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ Ανδριανόπουλος , γόνος στρατηγού ταγματασφαλιτών. Ο Παπαδόγκονας επικεφαλής των Ταγματαλητών και προσωπικός τοπάρχης του Χίτλερ στην Ελλάδα. Ο Παπακωνσταντίνου που πήρε τα κοιτάσματα λιγνίτη στην Πτολεμαίδα , με μια υπογραφή του Τσολάκογλου και τα ξαναγόρασε ο Καραμανλής το 53 , μόλις αθωώθηκε από αυτό το"κράτος δικαίου".

 Αυτό το κράτος που κατάγεται από τους δολοφόνους του Ρήγα του Βελεστινλή , την Ελληνική Εκκλησία ,( την αποτελεσματικότερη μηχανή φοροαπαλλαγής εφοπλιστών στον κόσμο). Ακόμα ορκίζουν τις ελληνικές κυβερνήσεις ( ο όρκος τιμής απέναντι στο λαό , δεν αρκει , χρειάζεται ο όρκος στα κέντρα της εξουσίας του πλούτου , των φοροεισπρακτόρων του Σουλτάνου .

Το κράτος των ταγματασφαλιτών που η "ελληνική" πολιτεία τους έκοψε και σύνταξη , αυτό το κράτος της 7ετούς σκλαβιάς στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό , αυτό το κράτος που διεκδικεί τη "συνέχειά" του Μνημονιακού πραξικοπήματος του πλούτου , σε βάρος των εργατών και του έθνους των εργαζόμενων τάξεων ( στο όνομα της συνέχειας του κράτους ). Αυτό το κράτος και τους διεθνείς πάτρονες του , έχουμε απέναντί μας. Με τους δικαστές του , με τη λυκοσυμμορία της αστυνομίας , το επιχειρηματικό λοκ-αουτ , το τραπεζικό bank-run , τη νέα ρατσιστική εκστρατεία της Δεξιάς. Η ΛΑΙΚΙΣΤΙΚΉ ΔΕΞΙΆ ΑΝΤΙΠΟΛΊΤΕΥΣΗ ΈΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΏΤΗ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗ ΕΜΦΆΝΙΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΊΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΓΩΝΙΖΌΜΕΝΕΣ ΣΚΟΥΡΙΈΣ
 
Στη σωστή κατεύθυνση ο ιστορικός ρεβανσισμός του σ.Γεωργίου. Να ξαναγράψουμε την Ιστορία σαν νικητές. Πρώτο βήμα να αποτίσουμε φόρο τιμής στους αγωνιστές που αρνούνταν να εξομολογηθούν  τις ¨αμαρτίες "τους ΛΊΓΟ ΠΡΊΝ ΤΟ ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ και κραύγαζαν μπροστά στα ντουφέκια των ναζιστών
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ !! ΖΗΤΩ ΤΟ Κ.Κ.Ε !! ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ !!

Υ.Γ
Η προσωποπαγής εικόνα της παράταξης που οφείλει την ύπαρξή της στο ΣΥ.ΡΙΖικό πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα , μόνο κακό κάνει. Όλοι επιτέλους ξέρουμε ποιος είναι επικεφαλής της παράταξης .Άμα συνεχιστεί για πολύ ακόμα αυτό, θα πλησιάσουμε τα όρια του ανέκδοτου.
Αφήστε 100 ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΝΑ ΑΝΘΊΣΟΥΝ !!!
Αντί να προβάλλουμε και να στηρίξουμε, ένα φέρελπες στέλεχος παράταξης και κόμματος ,( σενάριο που έχει επαναληφτεί πολλάκις ) , επαναλαμβάνουμε για χιλιοστή φορά , ακόμα και πάνω από το κείμενο , όχι ποιος είναι ο συγγραφέας και βέβαια η πολιτική - παραταξιακή του επιλογή , αλλά ποιος είναι ο επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης ...η φιλοδοξία δεν είναι απλά θεμιτή, μπορεί να γίνει καύσιμο για σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά εγχειρήματα. Μόνον όμως στα πλαίσια ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου ...αλλιώς παραμένει φιλοδοξία που λίγο απέχει , στις σημερινές συνθήκες του νεοφιλελευθερισμού , από τον ρόλο του εκμαυλιστή και   όχι του υπηρέτη των πολλών και της τοπικής κοινωνίας.
                       Μέλιος Παντελής Ο.Μ ΣΥ.ΡΙΖ.Α
                    ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΩΤΗΣ

‘’Τόπος μνήμης και λήθης’’
Στην ακολουθία του πολέμου, η Αιτωλοακαρνανία και ειδικώς το Αγρίνιο, αποτέλεσαν πεδίο οξυμένων συγκρούσεων και πολεμικών καταστροφών. Η κορύφωση της έντασης απαντάται, περί το 1943, με την εφαρμογή εξόχως σκληρών μέτρων καταστολής και βίας από την πλευρά των Γερμανών κατακτητών υπό την πιο ακραία μορφή, δράση της ειδικής μονάδας καταστολών ‘’ΕΝΤΕΛ ΒΑΪΣ’’ και με την αμέριστη συμπαράσταση και συμπαράταξη του τάγματος ασφαλείας. Το τελευταίο, εμφανίστηκε στο Αγρίνιο την 22α Φεβρουαρίου του 1944 υπό την αρχή του Άγγελου Κέντρου και υπό διοικητή τον Γεώργιο Τολιόπουλο. Αιτιολογικό, σημείο της συντονισμένης δράσης των κατακτητών και των δοσίλογων στην ευρύτερη περιοχή ήταν η σημασία που αυτή είχε εν σχέσει με το στρατιωτικό και πολιτικό σχεδιασμό, με επίδικο την επανάκτηση στρατηγικών σημείων, προς τη Νότια Ελλάδα. Έτερο στοιχείο, της οξύτητας της πολεμικής, που ανεπτύσσετο από τους ναζί ήταν και η αγαστή ισχυρής δυναμικής αντιστασιακή δράση, στην περιοχή με επίκεντρο τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Απότοκο των συγκρούσεων και των κατασταλτικών μέσων, ήταν η άρρηκτη σχέση στην καθημερινή ζωή της πόλης με βιαιότητες που εξελίξει του 1944 αύξαναν με τρόπο ραγδαίο και καταιγιστικό. Δηλωτικό της ιστορικής πραγματικότητας του συγκεκριμένου χωροχρόνου είναι ότι το 30% των χωριών της Αιτωλοακαρνανίας κατεστράφησαν, υπήρξαν μαζικές δολοφονίες και λεηλασίες, εν πολλοίς πολιτών που εμπλέκοντο καθ’ οιονδήποτε με τον ΕΛΑΣ. Η πληθώρα των ανθρωποκτόνων μέτρων, ήταν υπό το ένδυμα των αντιποίνων.
Ειδεχθέστερη και από πλευράς μεγέθους, κορυφαία υπήρξε η εκτέλεση 120 ανθρώπων από το Αγρίνιο, πέριξ αυτού αλλά και από την Κρυοπηγή Πρέβεζας στο Αγρίνιο στις 14 Απριλίου 1948, την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, από Γερμανούς πρωτοστατούντων ,όμως, των ταγματασφαλιστών. Υπήρξαν και άλλες εκτελέσεις όπως αυτή 11 πατριωτών στη Μεγάλη Χώρα Αγρινίου και 59 ακόμη στα Καλύβια Αγρινίου στις 31 Ιουλίου 1949. Επιστέγασμα, τέτοιας υφής εγκλημάτων ήταν και η δολοφονία των Δημάδη και Ανδρεοπούλου στις 31 Αυγούστου 1944. Εν τέλει, οι ναζί κατά την υποχώρησή τους χρησιμοποίησαν, το τάγμα ασφαλείας, ως οπισθοφυλακή αλλά και δύναμη κρούσης του ΕΛΑΣ, που εβρίσκετο στα όρια του Αγρινίου αλλά και εντός αυτού.
Η ανάδειξη της παρελθούσας ιστορικής πραγματικότητας, νοηματοδοτεί το ανασκάλεμα της ιστορίας κινητοποιώντας το κοινωνικό σύνολο, που έρχεται σε επαφή με αυτή. Συγκεκριμένως, η τοπική ιστορία, της περιοχής του Αγρινίου, είναι αδήριτη ανάγκη να καταστεί γνωστή και να αποτελέσει, πυξίδα σε μία περίοδο κατά την οποία το τέρας του φασισμού και του νεοναζισμού, βάλει κατά του ανθρωπισμού και υποσκάπτει τη δημοκρατία.
-Σε αυτή την κατεύθυνση, της ανάσυρσης στην επιφάνεια των ιστορικών γεγονότων, που έλαβαν χώρα στο Αγρίνιο τη συγκεκριμένη περίοδο, θα εισφέρει κατά τρόπο ουσιαστικό, η δημιουργία μνημείου, που θα νοηματοδοτεί τις εκτελέσεις και τη θυσία των αγωνιστών στον τόπο που ενέγραψε μνήμη και δε θα εκβάλει, αδιαφορία προς αυτήν.
-Δραστικά αναγκαία και επιβεβλημένη, από την ιστορία, συνίσταται και η μετονομασία της οδού ‘’Κέντρου’’ διότι, ονοματοδοτήθηκε, <<προς τιμήν>> του δοσίλογου και αρχικώς διοικητή του Τάγματος Ασφαλείας ο οποίος εστάθη πρόθυμος συνεργάτης της κατοχικής τυραννίας.
ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ "ΑΓΡΙΝΙΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ - ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ"
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

 

• 

Εισήγηση της Αντιφασιστικής Επιτροπής ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Για την δίκη της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή»

 

1. Την Δευτέρα 20 Απριλίου, στην αίθουσα των γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού, αρχίζει η δίκη της Χρυσής Αυγής. Παραπέμπονται 69 στελέχη και μέλη της ναζιστικής οργάνωσης για τρεις υποθέσεις (δολοφονία Φύσσα/2013, επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ/2013, επίθεση στο σπίτι αιγύπτιων αλιεργατών/2012), ενώ όλοι αντιμετωπίζουν την κατηγορία της ένταξης και διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης. Για την πρώτη μέρα της δίκης έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις από αντιφασιστικές οργανώσεις (Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας-Πειραιά, ΚΕΕΡΦΑ κ.ά). Αναντίστοιχα ωστόσο με την σοβαρότητα της υπόθεσης, την πολιτική της κρισιμότητα και τον συντριπτικό χαρακτήρα του κατηγορητηρίου, το κλίμα γύρω από την δίκη παραμένει μέχρι σήμερα υποτονικό – ιδίως αν συγκριθεί με την εγρήγορση τους πρώτους μήνες μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

 

2. Οι λόγοι γι' αυτό, πέρα από την αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα της οικονομικής επικαιρότητας, έχουν να κάνουν είτε με έναν γενικότερο εφησυχασμό («τι να κάνουμε εμείς, ανέλαβε η Δικαιοσύνη»), είτε με την άγνοια του κατηγορητηρίου, είτε τέλος με την αμφισβήτηση όψεων της διαδικασίας της δίωξης.
Είναι επείγον ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιστρέψει το κλίμα:

 

·         αναβαθμίζοντας το ζήτημα στον δημόσιο λόγο του,

·         εξηγώντας με κατανοητό τρόπο το πολιτικό διακύβευμα της δίκης

·         επισημαίνοντας τις ευθύνες για την σοβαρή καθυστέρησή της

·         αναδεικνύοντας την αξιοπιστία του κατηγορητηρίου (βλ. μεταξύ άλλων το πόρισμα των ανακριτριών goo.gl/vn4zwl),

·         συμβάλλοντας στην δημοσιότητα της δίκης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και

·         φροντίζοντας για την επιτυχία των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων.

 

3. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της Χρυσής Αυγής, ότι η δίωξή της αποτελεί πολιτική σκευωρία εγχώριων και διεθνών κέντρων, αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα ήταν η ανεπίτρεπτη καθυστέρηση της δίωξής της, λόγω της πολιτικής ασυλίας που απολάμβανε και των ισχυρών διασυνδέσεών της με τμήματα των διωκτικών μηχανισμών, των ΜΜΕ και του πολιτικού συστήματος.
Εκ των πραγμάτων, οι διωκτικοί μηχανισμοί φαινόταν να υιοθετούν τον ισχυρισμό της οργάνωσης, ότι αποτελεί «νόμιμο πολιτικό κόμμα», που βάσει Συντάγματος δεν θα μπορούσε βεβαίως να απαγορευτεί. Όμως, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, μετά δηλαδή την επίθεση δεκαμελούς ομάδας χρυσαυγιτών κατά των φοιτητών Δ. Κουσουρή, Ηλ. Φωτιάδη και Γ. Καραμπατσόλη, η Δικαιοσύνη διέθετε μια ισχυρή βάση για να προχωρήσει στη δίωξη, όχι του νεοναζιστικού κόμματος για τις ιδέες του (αυτό πράγματι δεν θα ήταν συνταγματικά επιτρεπτό), αλλά της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, που δρούσε παράλληλα ως πολιτοφυλακή, για τις αξιόποινες πράξεις της. Η απόφαση του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου (1167/2010), που αφορούσε την υπόθεση, έδινε αυτή τη βάση, αναφέροντας ότι οι δέκα χρυσαυγίτες, με επικεφαλής τον τότε υπαρχηγό της οργάνωσης Αντώνη (Περίανδρο) Ανδρουτσόπουλο, είχαν «αποφασίσει να τελέσουν το κακούργημα της ανθρωποκτονίας με πρόθεση [και] επιχείρησαν πράξη που περιείχε τουλάχιστον αρχή εκτελέσεως αυτού, ήτοι έχοντας αποφασίσει να σκοτώσουν». Η παράλληλη, πολιτική και στρατιωτική, δομή της οργάνωσης τεκμηριωνόταν και από πλήθος δημοσιευμάτων στην εφημερίδα της Χρυσής Αυγής. Τεκμηριώνεται, επίσης, από τον χειρόγραφο κανονισμό της «Εκπαιδευτικής Τάξης Πρωτεσίλαος» (πρόδρομος των Ταγμάτων Εφόδου) και το Καταστατικό της Οργάνωσης, την ύπαρξη του οποίου αποδέχτηκε ο βουλευτής της Χ.Α Νίκος Μίχος, επικαλούμενος μαρτυρίες συγκρατουμένου του – πλην τοποθετώντας τη σύνταξή του στην δεκαετία του '80.

 

4. Η δίκη που αρχίζει στις 20 Απριλίου δεν αφορά τους οπαδούς και τους ψηφοφόρους του κόμματος, αλλά τα μέλη της ηγεσίας του, τα οποία και κατηγορούνται ότι είναι ταυτόχρονα ηγεσία της εγκληματικής οργάνωσης. Ενώπιον λοιπόν του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων θα βρεθεί σύσσωμη η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής (69 μέλη), μεταξύ των οποίων και όλα τα μέλη της κοινοβουλευτικής της ομάδας. Οι 70 παραπέμπονται με την κατηγορία της συγκρότησης και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, με βάση το άρθρο 187 παρ. 1 ΠΚ[1] (υπ' αριθ. 215/2015 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών). Πρόσφατα, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε συνταγματική την αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής, με το σκεπτικό ότι η ενδεχόμενη εμπλοκή των κατηγορουμένων στις εγκληματικές ενέργειες του αρ. 187 ΠΚ αποτελεί, δεδομένης της φύσης των αδικημάτων και της συνάρτησής τους προς την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος, σοβαρό λόγο που καθιστά συνταγματικά ανεκτή την αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης του κόμματος.

 

5. Παρά τη σχετική συζήτηση, το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, με το οποίο παραπέμπεται ο ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής, δεν τροποποιήθηκε τελικά με βάση τη σύμβαση του ΟΗΕ κατά του οργανωμένου εγκλήματος (Σύμβαση του Παλέρμο 2000), την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα. Η σύμβαση προβλέπει ότι η εγκληματική οργάνωση συνδυάζεται πάντα και με οικονομικό όφελος. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει δράση εγκληματικής ομάδας χωρίς οικονομικά οφέλη. Το 2001, εξάλλου, όταν θεσπίστηκε ο νόμος με τον οποίο διώκεται σήμερα η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Σταθόπουλος είχε εξηγήσει ότι σκόπιμα απαλείφθηκε από τις προβλέψεις του νόμου το οικονομικό κίνητρο για τον χαρακτηρισμό της εγκληματικής οργάνωσης, ώστε να περιληφθεί στο οργανωμένο έγκλημα και η τρομοκρατία. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον Τύπο, ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος εξηγούσε: «Ο όρος του προσπορισμού οικονομικού οφέλους για την επιβάρυνση αυτή είναι διπλά προβληματικός. Από τη μία πλευρά έχει ένα ασαφές περιεχόμενο, το οποίο μπορεί εύκολα να ανιχνεύεται σε πλείστες περιπτώσεις. Από την άλλη όμως πλευρά, εξαιρεί από την επιβάρυνση άλλες στοχεύσεις προσβολών: γιατί η επιδίωξη τέλεσης βίαιων ρατσιστικών πράξεων ή πράξεων βίας από θρησκευτικό φανατισμό να μη δικαιολογούν την επιβάρυνση; Μήπως τα πληττόμενα αγαθά υπολείπονται σε αξία σε σχέση με τα οικονομικά;». Ενδεχόμενη λοιπόν τροποποίηση του 187ΠΚ με βάση το οικονομικό όφελος, θα σήμαινε υποτίμηση του ρατσιστικού κινήτρου, και πρακτικά, την αμνήστευση της Χρυσής Αυγής για την εγκληματική ρατσιστική/ναζιστική δραστηριότητά της. Αν ο ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής δεν παραπεμπόταν με βάση το 187ΠΚ, παρ. 1 λόγω έλλειψης του οικονομικού κινήτρου (αυτό δηλαδή που εισηγήθηκε ο εφέτης που μειοψήφησε στο Συμβούλιο Εφετών), θα έπρεπε να παραπεμφθεί με το σκληρότερο 187Α, που επισύρει έως και ποινή ισόβιας κάθειρξης.

 

6. Κύκλοι ακόμα και μέσα στην Αριστερά υποστηρίζουν την άποψη ότι η δίωξη του πυρήνα της Χρυσής Αυγής με βάση το 187ΠΚ θα σήμαινε α) ότι η Αριστερά αποδέχεται έναν νόμο που η ίδια έχει επικρίνει και β) ότι στο μέλλον μπορεί ο νόμος αυτός να στραφεί και εναντίον αριστερών οργανώσεων. Το 2001, η Αριστερά είχε πράγματι εναντιωθεί στο αρ. 187 Π.Κ., γιατί η ποινικοποίηση της «επιδίωξης» κακουργημάτων άνοιγε το δρόμο σε αυθαίρετες διώξεις και επέτρεπε την απόδοση συλλογικής ευθύνης σε όποιον «εντασσόταν» σε μια εγκληματική οργάνωση, είτε είχε τελέσει αξιόποινη πράξη είτε όχι. Όμως, όπως προκύπτει από το Καταστατικό της Χρυσής Αυγής, ο ηγετικός πυρήνας της που παραπέμπεται σε δίκη δεν επεδίωξε απλώς την διάπραξη κακουργημάτων. Τη βασιμότητα των κατηγοριών που αντιμετωπίζει η ηγεσία της Χ.Α καταδεικνύει το γεγονός ότι «το κρίσιμο τρίμηνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την προφυλάκιση ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής με την κατηγορία ότι έχουν συγκροτήσει εγκληματική οργάνωση (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2013), το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψε 18 περιστατικά ρατσιστικής βίας [που ήρθε] προς επίρρωση των δεδομένων του Δικτύου για την ύπαρξη ταγμάτων εφόδου». Τέλος, σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο η δίωξη της Χρυσής Αυγής με βάση το 187ΠΚ να χρησιμοποιηθεί ως «πιλότος» για ανάλογες διώξεις κατά της Αριστεράς, η εκτίμηση είναι ανυπόστατη για δύο λόγους:

 

Πρώτον, γιατί οι οργανώσεις της Αριστεράς δεν έχουν πολιτικοστρατιωτική δορμή –η Αριστερά, δηλαδή, δεν συγκροτεί Τάγματα Εφόδου–, συνεπώς δίωξή της με βάση το 187ΠΚ θα σήμαινε πολιτική και πολιτειακή ανωμαλία που θα υπερέβαινε κατά πολύ τον συγκεκριμένο νόμο·

Δεύτερον, γιατί με δεδομένη την κατάχρηση μέχρι σήμερα του 187ΠΚ, πιθανή εξαίρεση της Χρυσής Αυγής, η δράση της οποίας εμπίπτει φωτογραφικά στις διατάξεις του άρθρου, θα σήμαινε ανεπίτρεπτα ευνοϊκή μεταχείριση της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

 

Κείμενο εισήγησης της Αντιφασιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος.

---

[1]    Το άρθρο προβλέπει ότι «με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών τιμωρείται όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα από τρία ή περισσότερα πρόσωπα (οργάνωση) που επιδιώκει τη διάπραξη περισσότερων κακουργημάτων» όπως ανθρωποκτονία με πρόθεση, βαριά σωματική βλάβη ή κακουργημάτων που προβλέπονται στη νομοθεσία περί ναρκωτικών, όπλων, εκρηκτικών υλών κ.ά.

Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για τη δίκη της Χ.Α.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ

 

Η ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ σε συνεδρίαση της στις  06/04 συζήτησε για τη δίκη της  Χρυσής Αυγής και την αναγκαιότητα ανάδειξής της με τους εξής τρόπους :

 

ü      αναβαθμίζοντας το ζήτημα στον δημόσιο λόγο του Κόμματος και συμβάλλοντας στην δημοσιότητα της δίκης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό

ü      εξηγώντας με κατανοητό τρόπο στην ελληνική κοινωνία το πολιτικό διακύβευμα της δίκης

ü      επισημαίνοντας τις ευθύνες για την σοβαρή καθυστέρησή της  εξαιτίας της  πολιτικής ασυλίας που απολάμβανε και των διασυνδέσεων της Χ.Α με τμήματα των διωκτικών μηχανισμών

ü      φροντίζοντας για την επιτυχία των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων (παρουσία βουλευτών, συμμετοχή οργανώσεων στις κινητοποιήσεις, στήριξη από τα κομματικά μέσα επικοινωνίας, διοργάνωση εκδηλώσεων).

ü      επισημαίνοντας την πολιτική σημασία της ενίσχυσης της αντιρατσιστικής νομοθεσίας και εκπαίδευσης, του εκδημοκρατισμού των σωμάτων ασφαλείας και λοιπών νομοθετικών και πολιτικών πρωτοβουλιών που έχει ήδη καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οι νομαρχιακές οργανώσεις του Κόμματος σε συνεργασία με τις αντίστοιχες της Νεολαίας διοργανώνουν εκδηλώσεις με αφορμή τη δίκη της ΧΑ, ενταγμένες σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο ενημέρωσης του κόσμου, αλλά και καταπολέμησης του ναζιστικού και φασιστικού φαινομένου στην ελληνική κοινωνία προβάλλοντας τις θέσεις και τις προτάσεις του.

Κόκκινο Δίκτυο (5-4-2015) Αντώνης Νταβανέλλος

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το δημόσιο χρέος

Κώστας Διαμαντής*

 

Σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις προσεχείς εκλογές και σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, θα κληθεί ν’ αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας μέσα σ’ ένα ιδιαίτερα εχθρικό (ελληνικό και διεθνές) περιβάλλον, σε σχέση με το κυρίαρχο ζήτημα της πολιτικής συγκυρίας, το δημόσιο χρέος.

Επι­γραμ­μα­τι­κά, ση­μειώ­νω ορι­σμέ­νες (φαι­νο­με­νι­κά αυ­το­νό­η­τες) πλευ­ρές αυτού του ζη­τή­μα­τος.
1.Το δη­μό­σιο χρέος δεν είναι αμι­γώς οι­κο­νο­μι­κό ζή­τη­μα (όπως συ­μπυ­κνώ­νε­ται στο πα­ρα­πλα­νη­τι­κό ερώ­τη­μα : «και πού θα βρεί­τε τα 22 δις ευρώ για το επό­με­νο έτος;») αλλά, κυ­ρί­ως, ζή­τη­μα πο­λι­τι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό, όπως θα επι­χει­ρή­σω να υπο­στη­ρί­ξω στη συ­νέ­χεια.
2.Κι εδώ ακρι­βώς βρί­σκε­ται η δια­φο­ρά του εγ­χώ­ριου πο­λι­τι­κο-μι­ντια­κού κα­τε­στη­μέ­νου με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ότι δηλ. θε­ω­ρούν τη «γε­ω­γρα­φία» των πο­λι­τι­κών του θέ­σε­ων πολύ μα­κριά από τις δικές του και, κυ­ρί­ως, μη προ­βλέ­ψι­μες σε πι­θα­νή φάση υλο­ποί­η­σής τους. Οι θέ­σεις αυτές μπο­ρεί να θέ­σουν υπό αμ­φι­σβή­τη­ση την «ορ­θο­δο­ξία των αγο­ρών» να μπο­ρούν να υπα­γο­ρεύ­ουν την οι­κο­νο­μι­κή και, κυ­ρί­ως, την κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή κάθε χώρας, ανε­ξάρ­τη­τα από την πο­λι­τι­κή βού­λη­ση και εντο­λή των πο­λι­τών του.
3.Όταν, λοι­πόν, «διαρ­ρέ­ε­ται» από τα εγ­χώ­ρια πο­λι­τι­κά και δη­μο­σιο­γρα­φι­κά «πα­πα­γα­λά­κια» ότι πι­θα­νή υλο­ποί­η­ση του οι­κο­νο­μι­κού προ­γράμ­μα­τος που εξήγ­γει­λε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στη Θεσ­σα­λο­νί­κη (από τον ίδιο ως κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία) θα ισο­δυ­να­μεί με «μο­νο­με­ρή ενέρ­γεια», αντι­λαμ­βά­νε­ται ο κα­θέ­νας το απύθ­με­νο θρά­σος που εκ­δη­λώ­νε­ται από τους κυ­ρί­αρ­χους κύ­κλους. Ο «καη­μός» αυτών των κύ­κλων δεν είναι ούτε η χώρα ούτε, φυ­σι­κά, οι πο­λί­τες της που εξα­θλιώ­νο­νται αλλά οι ανα­κε­φα­λαιω­τι­κές ανά­γκες των τρα­πε­ζι­τών. Γι’ αυτό και το ενα­γώ­νιο ερώ­τη­μά τους προς τους πο­λι­τι­κούς φο­ρείς του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι : «και με τα ομό­λο­γα που λή­γουν το Μάρ­τιο τι θα κά­νε­τε; Πώς θα τα πλη­ρώ­σε­τε;». Άλ­λω­στε, μέχρι σή­με­ρα για το μόνο που «έβα­λαν πλάτη», ώστε να μη «γρα­τζου­νι­στεί», είναι το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα. Για τα απο­θε­μα­τι­κά ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων, δη­μό­σιων ιδρυ­μά­των ή την πα­ρο­χή ρευ­στό­τη­τας σε μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις ποιος νοιά­ζε­ται; Εκεί τα «κου­ρέ­μα­τα» και τα «ξυ­ρί­σμα­τα» πήγαν θε­σπέ­σια (…)
4.Ωστό­σο, το άμεσο δια­κύ­βευ­μα των προ­σε­χών εκλο­γών δεν είναι η οι­κο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση του ζη­τή­μα­τος του χρέ­ους. Κι αυτό γιατί οι κυ­ρί­αρ­χες κοι­νω­νι­κές και οι­κο­νο­μι­κές δυ­νά­μεις (τόσο οι εγ­χώ­ριες όσο και οι ξένες, τα συμ­φέ­ρο­ντα των οποί­ων, άλ­λω­στε, επι­κα­λύ­πτο­νται) εν­δια­φέ­ρο­νται για την επι­βο­λή της ίδιας πο­λι­τι­κής λι­τό­τη­τας (αδιά­φο­ρο αν αυτή θα λέ­γε­ται «Μνη­μό­νιο» ή όπως αλ­λιώς). Η υπα­γό­ρευ­ση μιας τέ­τοιας πο­λι­τι­κής σε κάθε μελ­λο­ντι­κή κυ­βέρ­νη­ση δεν έχει μόνο οι­κο­νο­μι­κές αλλά κυ­ρί­ως κοι­νω­νι­κο-πο­λι­τι­κές στο­χεύ­σεις.
5.Στο όνομα δηλ. της εξυ­πη­ρέ­τη­σης του δη­μό­σιου χρέ­ους, ζη­τούν να επι­βάλ­λουν στο δι­η­νε­κές πο­λι­τι­κές εξό­ντω­σης των κοι­νω­νι­κών, ερ­γα­σια­κών και ασφα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των του πο­λύ­μορ­φου κό­σμου της ερ­γα­σί­ας (χει­ρω­να­κτι­κού, επι­στη­μο­νι­κού, τε­χνι­κού), έτσι ώστε να «παί­ζει» προ­νο­μια­κά στις σχέ­σεις εκ­με­τάλ­λευ­σης ο έτε­ρος πόλος των κυ­ρί­αρ­χων κοι­νω­νι­κών-πα­ρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων, το Κε­φά­λαιο. Γι’ αυτό και η «βιο­μη­χα­νία» των νο­μο­θε­τη­μά­των του μνη­μο­νια­κού υπη­ρε­τι­κού πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού (τα 4 τε­λευ­ταία χρό­νια), το οποίο σαν «κα­μα­ριέ­ρα» έστρω­σε πει­θή­νια το έδα­φος για την (προ­ο­πτι­κή) εξα­σφά­λι­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας του Κε­φα­λαί­ου στη χώρα μας. Τον «κρυφό» αυτόν «καημό» εξέ­φρα­ζε αυτό το υπη­ρε­τι­κό πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό (της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ), ακόμη και σε πε­ριό­δους (φαι­νο­με­νι­κής) οι­κο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης. Απλώς, με δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο. Άλ­λο­τε μι­λώ­ντας για «την ανά­γκη δη­μιουρ­γί­ας ελ­κυ­στι­κών όρων για επεν­δύ­σεις» (τώρα τον λέει «ανα­γκαί­ες διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», εν­νο­ώ­ντας την πλήρη διά­λυ­ση όλου του ενα­πο­μεί­να­ντος ερ­γα­τι­κού και κοι­νω­νι­κο-πα­ρεμ­βα­τι­κού νο­μο­θε­τι­κού πλαι­σί­ου). Κι άλ­λο­τε κραυ­γά­ζο­ντας «ότι θα φύ­γουν οι επεν­δύ­σεις από τη χώρα!», κάθε φορά π.χ. που πιέ­ζο­νταν οι κε­φα­λαιο­κρά­τες-επεν­δυ­τές να κά­νουν δε­κτές τις διεκ­δι­κή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Λες και οι επεν­δύ­σεις (δηλ. το κε­φά­λαιο) δεν είναι τί­πο­τε άλλο παρά ένα άθροι­σμα χρη­μα­τι­κών πόρων και μόνον! Φε­τι­χο­ποιώ­ντας δηλ. τις «επεν­δύ­σεις» και πα­ρα­σιω­πώ­ντας την ύπαρ­ξη του Κε­φα­λαί­ου στο πλαί­σιο μίας και ενιαί­ας κοι­νω­νι­κής σχέ­σης. Που για να υπάρ­ξει δηλ. ως τέ­τοιο, απαι­τού­νται δύο πόλοι : από τη μια, ο ερ­γά­της-ερ­γα­ζό­με­νος που έχει χάσει τον έλεγ­χο των μέσων πα­ρα­γω­γής και, από την άλλη, οι κε­φα­λαιο­κρά­τες που είναι οι ιδιο­κτή­τες αυτών των μέσων πα­ρα­γω­γής. Καθώς, λοι­πόν, οι δυο συ­γκε­κρι­μέ­νοι πο­λι­τι­κοί φο­ρείς πα­ρα­σιω­πούν αυτή τη σχέση, ασκώ­ντας δια­χρο­νι­κή τρο­μο­κρα­τία και εκ­βια­σμό στον έναν πόλο (αυτόν της ερ­γα­σί­ας), μέσα από διαρ­κείς πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και αντι­κοι­νω­νι­κές και αντερ­γα­τι­κές ρυθ­μί­σεις, προ­φα­νώς δεν είναι κοι­νω­νι­κά «ου­δέ­τε­ροι», αλλά έχουν μια σαφή τα­ξι­κή το­πο­θέ­τη­ση υπέρ των ιδιο­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων του Κε­φα­λαί­ου, με όποιο ιδε­ο­λο­γι­κό μαν­δύα κι αν με­ταμ­φιέ­ζουν (κάθε φορά) την πο­λι­τι­κή τους και με όποια ετι­κέ­τα (ολί­γον «σο­σιάλ» ή με κά­ποιες δό­σεις «κοι­νω­νι­κού φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού») κι αν επι­χει­ρούν να «θο­λώ­σουν τα νερά» των πο­λι­τι­κών τους επι­λο­γών. Άλ­λω­στε, η φι­λε­λεύ­θε­ρη οπτι­κή της κοι­νω­νί­ας, ως «άθροι­σμα ατό­μων», έχει προ πολ­λού απο­δει­χτεί επι­στη­μο­νι­κά «της πλά­κας» και κοι­νω­νι­κά πα­ρα­πλα­νη­τι­κή (για όσους κοι­νω­νι­κούς φο­ρείς του πόλου της ερ­γα­σί­ας εξα­κο­λου­θούν να την ασπά­ζο­νται).
6.Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, λοι­πόν, θα βρε­θεί αντι­μέ­τω­πος με από­πει­ρες απει­λών και εκ­βια­σμών από ένα ορ­γα­νω­μέ­νο κύ­κλω­μα τυ­χο­διω­κτι­κών (πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών) κύ­κλων  και μη­χα­νι­σμών (σε Ελ­λά­δα και Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση), προ­κει­μέ­νου να μην αλ­λά­ξει τί­πο­τε. Η δια­τή­ρη­ση της κα­τά­στα­σης χρέ­ους ως έχει στη χώρα μας, πέρα από ένα εκ­βια­στι­κό ερ­γα­λείο για τη δια­τή­ρη­ση πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας και εντα­τι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας στο δι­η­νε­κές, επι­τε­λεί και μια ακόμη λει­τουρ­γία. Απο­τε­λεί ένα μοχλό για τη διαιώ­νι­ση του ίδιου του αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος εξου­σί­ας. Άλ­λω­στε, από τη σύ­στα­ση ακόμη του νε­ο­ελ­λη­νι­κού κρά­τους ήταν γνω­στή και στους εγ­χώ­ριους υπο­στη­ρι­κτές του εξω­τε­ρι­κού δα­νει­σμού της χώρας μας η κα­θα­ρά πο­λι­τι­κή λει­τουρ­γία των δα­νεί­ων (και, βέ­βαια, η σκο­πι­μό­τη­τα για αδιά­λει­πτη εξυ­πη­ρέ­τη­σή τους). Συ­νε­πώς, τα περί «κιν­δύ­νου πτώ­χευ­σης» και «κα­τα­στρο­φής της χώρας» (από πι­θα­νή στάση πλη­ρω­μών προς τους δα­νει­στές τον προ­σε­χή Μάρ­τιο ή οπο­τε­δή­πο­τε) συ­νι­στούν μια ανι­στό­ρη­τη κιν­δυ­νο­λο­γία για όποιον τα υπο­στη­ρί­ζει και μια απλοϊ­κή θέαση του ζη­τή­μα­τος για όποιον τα απο­δέ­χε­ται άκρι­τα. Όποιος έχει μια στοι­χειώ­δη γνώση της νε­ο­ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας, ξέρει ότι πά­ντο­τε για τους «ξέ­νους εταί­ρους» η ομαλή δια­δο­χή των πο­λι­τι­κών εκ­προ­σώ­πων του αστι­κού συ­στή­μα­τος εξου­σί­ας στη χώρα μας ήταν ση­μα­ντι­κό­τε­ρη από την απο­πλη­ρω­μή των δα­νεί­ων! Από μια τέ­τοια άποψη, οι εκ­πρό­σω­ποι του ση­με­ρι­νού δι­κομ­μα­τι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος (Ν.Δ.-ΠΑ­ΣΟΚ) που μο­στρά­ρουν ως «εθνο­σω­τή­ρες», σε πε­ρί­πτω­ση ανα­τρο­πής της υπάρ­χου­σας «κα­τά­στα­σης χρέ­ους» της χώρας μας, απλού­στα­τα, δε θα έχουν λόγο πο­λι­τι­κής ύπαρ­ξης.
7.Εξάλ­λου, ας μην ξε­χνά­με ότι η δια­τή­ρη­ση του ση­με­ρι­νού «δα­νεια­κού κα­θε­στώ­τος» απο­τε­λεί και μια «ασπί­δα προ­στα­σί­ας» αυτού του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού απέ­να­ντι στο εν­δε­χό­με­νο να ανοι­χθούν (από μια νέα κυ­βέρ­νη­ση) οι «δη­μό­σιοι λο­γα­ρια­σμοί» του χρέ­ους και να διε­ρευ­νη­θούν πι­θα­νές ποι­νι­κές ευ­θύ­νες του ιδίου, γύρω από τη δη­μιουρ­γία, τη διό­γκω­ση και τον τρόπο δια­χεί­ρι­σής του. Η εμπει­ρία δε­κά­δων χωρών, που έχουν προ­βεί σε έναν τέ­τοιο δη­μό­σιο λο­γι­στι­κό έλεγ­χο του χρέ­ους τους (τε­χνι­κο-οι­κο­νο­μι­κό και νο­μι­κό) και έχουν επι­χει­ρή­σει μια ανά­λο­γη διε­ρεύ­νη­ση, μας έχει δι­δά­ξει πολλά για πρα­κτι­κές «ρι­φι­φί» και πα­ρά­νο­μης υπερ­χρέ­ω­σης, οι οποί­ες, φυ­σι­κά, οδή­γη­σαν στη στοι­χειο­θέ­τη­ση απε­χθούς χρέ­ους και άνοι­ξαν το δρόμο στις οφει­λέ­τες χώρες για τη μο­νο­με­ρή δια­γρα­φή του και την από­δο­ση σχε­τι­κών ευ­θυ­νών.
8.Το «άνοιγ­μα», επο­μέ­νως, του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ «στην κοι­νω­νία» οφεί­λει να έχει συ­γκε­κρι­μέ­νη στό­χευ­ση, κοι­νω­νι­κή απεύ­θυν­ση και πε­ριε­χό­με­νο και να θέτει το δί­λημ­μα των εκλο­γών στη σωστή του διά­στα­ση.  Και, κατά τη γνώμη μου, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρέ­πει ν’ απευ­θυν­θεί στη με­γά­λη πλειο­νό­τη­τα των ερ­γα­τι­κών και μι­κρο­α­στι­κών κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των, ζη­τώ­ντας ενερ­γή κοι­νω­νι­κή στή­ρι­ξη και αντι­στρέ­φο­ντας το δί­λημ­μα που, φυ­σι­κά, δεν είναι «πού θα βρε­θούν τα 22 δις για τα ομό­λο­γα που λή­γουν το 2015» (γιατί, απλά, τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα που ζητά να προ­α­σπί­σει δεν κα­τέ­χουν ομό­λο­γα για να θι­γούν), αλλά αν η Ελ­λά­δα θα κα­τα­φέ­ρει ν’ απο­τε­λέ­σει την αρχή γε­νι­κό­τε­ρων πο­λι­τι­κών ανα­τρο­πών στον ευ­ρω­παϊ­κό χώρο. Γι’ αυτό και θ’ απαι­τη­θεί χα­λύ­βδι­νη επι­μο­νή στην εφαρ­μο­γή των συ­νε­δρια­κών του θέ­σε­ων, που επι­βάλ­λε­ται ν’ απο­τε­λέ­σουν και την προ­ε­κλο­γι­κή-προ­γραμ­μα­τι­κή δέ­σμευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αν η απα­ρέ­γκλι­τη υλο­ποί­η­ση αυτών των θέ­σε­ων και δε­σμεύ­σε­ών του απέ­να­ντι στον ελ­λη­νι­κό λαό συ­νι­στά «μο­νο­με­ρή ενέρ­γεια», τότε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπο­χρε­ού­νται να προ­βεί σε μο­νο­με­ρή ενέρ­γεια. Κά­ποια στιγ­μή πρέ­πει να σπά­σει ο «φαύ­λος κύ­κλος των λα­θε­μέ­νων επι­λο­γών για τη χώρα μας» (για να θυ­μη­θού­με την όχι και τόσο παλιά ρη­το­ρι­κή των Ζαπ­πεί­ων!) και να δούμε τα πράγ­μα­τα και αλ­λιώς.
9.Αν οι λε­γό­με­νες «αγο­ρές» απει­λούν ότι «θα μας χρε­ο­κο­πή­σουν», στο εν­δε­χό­με­νο που η νέα κυ­βέρ­νη­ση αρ­νη­θεί να δε­χτεί νέα δα­νει­κά, προ­κει­μέ­νου να τα «τσε­πώ­νουν» οι διά­φο­ροι «οι­κο­νο­μι­κοί κύ­κλοι» που κα­τέ­χουν ομό­λο­γα (τους οποί­ους υπε­ρα­σπί­ζο­νται ατα­λά­ντευ­τα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, ως δια­χρο­νι­κοί πόλοι του ίδιου συ­στή­μα­τος συμ­φε­ρό­ντων), και­ρός να δο­κι­μά­σου­με τις «αντο­χές» τους. Πά­ντως, τα νού­με­ρα που λέ­γο­νται από κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη δεν επι­βε­βαιώ­νουν το εν­δε­χό­με­νο να υπάρ­ξει «κο­σμο­χα­λα­σιά». Το γε­γο­νός ότι τα δά­νεια των τε­λευ­ταί­ων μνη­μο­νια­κών ετών ανέρ­χο­νται σε 285 δις ευρώ πε­ρί­που, απ’ τα οποία μόνο τα 8,5 δις αφο­ρού­σαν την κά­λυ­ψη ανα­γκών του κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, τα λέει όλα. Μια απλή διαί­ρε­ση να κάνει κα­νείς των 8,5 δις δια των 4 μνη­μο­νια­κών ετών, θα δια­πι­στώ­σει πώς η κα­τάρ­ρευ­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας που επι­λέ­χθη­κε ως λύση από το εγ­χώ­ριο πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό είναι, του­λά­χι­στον, εγκλη­μα­τι­κή. Αντί­θε­τα, αν είχε επι­λε­γεί, απλώς, μια ήπια οι­κο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή κατ’ έτος της τάξης των 2 δις (και, φυ­σι­κά, είχε προ­χω­ρή­σει η χώρα μας σε στάση πλη­ρω­μών των ομο­λό­γων, το Μάιο του 2010), οι επι­πτώ­σεις θα ήταν σχε­δόν ανε­παί­σθη­τες. Άλλη όμως ήταν η στό­χευ­ση των Μνη­μο­νί­ων, όπως προ­εί­πα.
10.Επι­βάλ­λε­ται, λοι­πόν, από τη συ­γκυ­ρία η σύ­γκρου­ση με το εγ­χώ­ριο και ξένο οι­κο­νο­μι­κο-πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο. Ένα «ιστο­ρι­κό πεί­ρα­μα» γύρω από τις «αντο­χές» των «αγο­ρών» αλλά και την «αξιο­πι­στία» των εγ­χώ­ριων («πα­τριω­τι­κών») πο­λι­τι­κών τους πα­τρό­νων είναι και για το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και για τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας μπρο­στά μας. Γι’ αυτό και επι­βάλ­λε­ται η επι­κρά­τη­ση μιας αμι­γώς πο­λι­τι­κής λο­γι­κής για το χρέος κι όχι μιας στενά δια­χει­ρι­στι­κής, η οποία θα οδη­γή­σει σε «μια απ’ τα ίδια». Το πραγ­μα­τι­κό πο­λι­τι­κό δί­λημ­μα των εκλο­γών (για τον κα­θέ­να μας) είναι αν θα επι­λέ­ξου­με την πρό­τα­ση της συ­γκυ­βέρ­νη­σης για «σι­γου­ριά και στα­θε­ρό­τη­τα», μέσα από την ευ­λα­βι­κή συ­νέ­χι­ση των πο­λι­τι­κών λι­τό­τη­τας (για δε­κα­ε­τί­ες) και τη συ­νε­πή απο­πλη­ρω­μή ενός χρέ­ους που δεν γνω­ρί­ζου­με καν την υφή και την προ­έ­λευ­σή του (τι λεφτά είναι αυτά που χρω­στά­με, από ποιους τα πή­ρα­με, με ποιους δα­νεια­κούς όρους, πώς αξιο­ποι­ή­θη­καν αυτά, τι έχου­με απο­πλη­ρώ­σει μέχρι τώρα;) ή θα απαι­τή­σου­με την ανα­τρο­πή της ση­με­ρι­νής (θλι­βε­ρής) πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, σε μια κα­τεύ­θυν­ση που επι­χεί­ρη­σα να σκια­γρα­φή­σω. Πά­ντως, σε πε­ρί­πτω­ση που απο­φα­σί­σου­με να γεί­ρει η «εκλο­γι­κή πα­λάν­τζα» υπέρ της δεύ­τε­ρης εκ­δο­χής, ας έχου­με κατά νου πως «το πρό­βλη­μα» δε θα το έχει μόνο η νέα κυ­βέρ­νη­ση, που θα επι­χει­ρή­σει να υπε­ρα­σπί­σει μια κοι­νω­νία που δια­λύ­ε­ται (έχο­ντας, μά­λι­στα, λάβει «νωπή» λαϊκή εντο­λή να κάνει κάτι τέ­τοιο) αλλά και οι λε­γό­με­νοι «Ευ­ρω­παί­οι εταί­ροι», αφού θα κλη­θούν ν’ απο­φα­σί­σουν τι θα πρά­ξουν στην κρί­σι­μη στιγ­μή και πόσο, τε­λι­κά, «εταί­ροι» είναι. Γιατί κά­ποια στιγ­μή πρέ­πει ν’ απο­κα­λυ­φθούν ποιοι νοιά­ζο­νται για αν­θρώ­πι­νες ζωές και ποιοι για τρα­πε­ζι­κές ζη­μιές. Καλή χρο­νιά!

*μέλος του Συλ­λό­γου Δι­δα­σκό­ντων Αγρι­νί­ου -Θέρ­μου

Κορυφώνονται οι εκβιασμοί των δανειστών: Τρίτο μνημόνιο χωρίς... «Χαρδούβελη»;

 

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ







Φωτό από την Ανοικτή συζήτηση του Κόκκινου Δικτύου στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αγρινίου με θέμα " Η Δίκη της Χρυσής Αυγής -Όρια και προοπτικές της αριστερής αντιρατσιστικής πολιτικής" . Με τους Δ. Μπελαντή ( Κ.Ε) ΣΥ.ΡΙΖ.Α και τον Θανάση Κούρκουλα , εκπαιδευτικό, συντονιστή της Κίνησης "Απελάστε τον Ρατσισμό.

Κλιμάκιο του Κόκκινου Δικτύου , με τη βουλευτίνα Ιωάννα Γαιτάνη και τον γραμματέα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Αγρινίου στο υδροηλεκτρικό φράγμα του Καστρακίου

Αλήθειες και ψέματα, προπαγάνδα και πραγματικότητα, για την ιδιωτικοποίηση ρεύματος –νερού

Δημήτρης Καλαμπόκας* | 09.07.2014

 

Η ΔΕΗ, το νερό και το χρέος του ελληνικού κράτους

Με αφορ­μή την επί­σκε­ψη της βου­λευ­τού του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Γιάν­νας Γαϊ­τά­νη στο υδροη­λε­κτρι­κό φράγ­μα του συ­γκρο­τή­μα­τος Αχε­λώ­ου κοντά στο Αγρί­νιο, δια­πι­στώ­σα­με τον πλού­το που έχει στα χεριά της η ΔΕΗ και κα­τα­λά­βα­με ότι η πώ­λη­ση της ΔΕΗ είναι προ­σχη­μα­τι­κή και ου­σια­στι­κά είναι το πρώτο βήμα για την πώ­λη­ση του νερού και των υδά­τι­νων πόρων της χώρας.
Για να δούμε τι επι­πτώ­σεις θα υπάρ­ξουν από την πώ­λη­ση της ΔΕΗ.
Επι­πτώ­σεις στους ερ­γα­ζό­με­νους
Στους ερ­γα­ζό­με­νους λέει η κυ­βέρ­νη­ση ότι δεν θα θι­χθούν τα δι­καιώ­μα­τα τους ούτε θα υπάρ­ξουν απο­λύ­σεις και ότι θα ισχύ­σουν οι οροί ερ­γα­σί­ας που ισχύ­ουν στην ΔΕΗ. Το πι­θα­νό­τε­ρο όμως είναι ότι το αφε­ντι­κό της μι­κρής ΔΕΗ θα προ­σφέ­ρει εθε­λου­σία (στα πρό­τυ­πα του ΟΤΕ) και τους νέους ερ­γα­ζό­με­νους που θα προ­σλά­βει θα τους δίνει ψί­χου­λα με ατο­μι­κές συμ­βά­σεις (το κρά­τος δίνει αυτό το δι­καί­ω­μα τους κα­πι­τα­λι­στές ). Οπότε οι «κακοί» συν­δι­κα­λι­στές (κατά τα λε­γό­με­να της κυ­βέρ­νη­σης) θα βο­λευ­τούν με τα πα­κέ­τα της εθε­λου­σί­ας καθώς οι πε­ρισ­σό­τε­ροι είναι κοντά στην σύ­ντα­ξη και θα επι­βα­ρύ­νουν τα τα­μεία και τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που  τόσο θέλει η κυ­βέρ­νη­ση να μειώ­σει.
Τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή της «μι­κρής ΔΕΗ»
Τα πάγια και τα τέλη δεν θα στα­μα­τή­σουν να υπάρ­χουν στους λο­γα­ρια­σμούς και το πι­θα­νό­τε­ρο είναι η κι­λο­βα­τώ­ρα να αυ­ξη­θεί καθώς το ρεύμα είναι είδος πρώ­της ανά­γκης  και ο κό­σμος είναι ανα­γκα­σμέ­νος να το πλη­ρώ­νει για να μπο­ρεί να ζει.
Αντα­γω­νι­σμός στην ενερ­γεία
Αντα­γω­νι­σμός δεν γί­νε­τε να υπάρ­ξει στον τομέα της ενερ­γεί­ας καθώς είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νοι οι τρό­ποι πα­ρά­γω­γης της. Αυτό που θα γίνει θα είναι από το κρα­τι­κό μο­νο­πώ­λιο να πάμε σε ένα ολι­γο­πώ­λιο το όποιο θα δη­μιουρ­γή­σει καρ­τέλ στην ενέρ­γεια και δεν θα δούμε ποτέ τα θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα του αντα­γω­νι­σμού που είναι η μεί­ω­ση στις τιμές. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι ότι για να υπάρ­ξει αντα­γω­νι­σμός θα πρέ­πει να υπάρ­ξουν πάνω από 4-5  εται­ρί­ες πα­ρά­γω­γης ενερ­γεί­ας,  ώστε να υπάρ­ξει σύ­γκρου­ση συμ­φε­ρό­ντων.  Το σχέ­διο της «μι­κρής ΔΕΗ» είναι απλά ένα δω­ρά­κι από την μο­νο­πω­λια­κή πίτα του κρά­τους σε κά­ποιους κα­πι­τα­λι­στές. Όποιο βι­βλίο οι­κο­νο­μι­κών και να δια­βά­σεις δεν λέει που­θε­νά ότι υπάρ­χει αντα­γω­νι­σμός ή  σπά­σι­μο του μο­νο­πω­λί­ου όταν υπάρ­χουν μόνο 2 εται­ρί­ες που να που­λά­νε το ίδιο προ­ϊ­όν.
Η ΔΕΗ δεν είναι βιώ­σι­μη
Αυτό είναι ανέκ­δο­το καθώς από στοι­χειά που έδωσε στη δη­μο­σιό­τη­τα η εται­ρεία ICAP για την πο­ρεία των επι­χει­ρή­σε­ων που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην Ελ­λά­δα ΔΕΗ, ΔΕΔΗΕ και ΑΔΜΗΕ είχαν κέρδη στην πε­ρί­ο­δο της κρί­σης 7,8 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ με την ΔΕΗ  να έχει 5,8 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια. Όσα και να χρε­ω­στά­ει η ΔΕΗ από την στιγ­μή που δεν είναι ελ­λειμ­μα­τι­κή και μοι­ρά­ζει μέ­ρι­σμα στους μέ­το­χους κάθε χρόνο αυτό ση­μαί­νει ότι είναι βιώ­σι­μη και κερ­δο­φό­ρα. Τα χρέη της ΔΕΗ δεν θα με­τα­φερ­θούν στην «μικρή ΔΕΗ» και τότε πι­θα­νό­τα­τα να μην είναι βιώ­σι­μη η ΔΕΗ καθώς θα χάσει το 30% των κερ­δών της και θα πα­ρα­μεί­νουν τα χρέη της.
Με τα χρή­μα­τα που θα πάρει το κρά­τος θα μειω­θεί το χρέος
Το χρέος όχι μόνο δεν θα μειω­θεί αλλά θα αυ­ξη­θεί, καθώς από την μια το 1,5 δισ. δεν θα πάει όλο στο κρά­τος (καθώς το κρά­τος έχει το 51% της ΔΕΗ το άλλο 49% το έχουν ιδιώ­τες) και τα κέρδη του κρά­τους από την ΔΕΗ θα μειω­θούν 30%.
Υδροη­λε­κτρι­κά και νερό
Πλέον ο ιδιώ­της θα ανα­λά­βει της υπο­χρε­ώ­σεις του κρά­τους για ύδρευ­ση των πε­ριο­χών από τα υδροη­λε­κτρι­κά που θα πε­ρά­σουν στην κα­το­χή του, όποτε ου­σια­στι­κά θα ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί το νερό και οι υδά­τι­νοι πόροι στις πε­ριο­χές αυτές καθώς την δια­χεί­ρι­ση του νερού την ανα­λαμ­βά­νει ο ιδιώ­της αγο­ρά­ζο­ντας την  τσά­μπα από το κρά­τος. Ανοί­γο­ντας έτσι τον δρόμο για την πλήρη ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση του νερού στην χώρα μας.
Εί­χα­με οφέλη από άλλες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις
Ο ΟΤΕ που­λή­θη­κε 400 εκα­τομ­μύ­ρια και αυτή την στιγ­μή η αξία του είναι 5 δισ., ο ΟΠΑΠ που­λή­θη­κε 700 εκα­τομ­μύ­ρια και μόνο στην πε­ρί­ο­δο του μου­ντιάλ ο τζί­ρος του ξε­περ­νά αυτό το ποσό. Μόνο από το στοί­χη­μα πι­θα­νό­τα­τα ο επεν­δυ­τής έχει κάνει την από­σβε­ση του. Τα κέρδη των επι­χει­ρή­σε­ων αυτών θα μπο­ρού­σαν να έχουν κάνει πλε­ο­να­σμα­τι­κό τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και να μειώ­νουν πάνω από 2% το χρέος της χώρας κάθε χρόνο.
Κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή της ΔΕΗ
Αυτή την στιγ­μή στα νο­σο­κο­μεία και στις δη­μο­σιές επι­χει­ρή­σεις σχο­λεία κλπ  δεν κό­βε­ται το ρεύμα. Όσα και να χρω­στά­νε οι πο­λί­τες κά­νουν δια­κα­νο­νι­σμούς, όσο με­γα­λύ­τε­ρους μπο­ρούν. Στις πε­ριο­χές της βό­ρειας Ελ­λά­δας που έχει ερ­γο­στά­σια η ΔΕΗ έχουν πολύ φθηνή θέρ­μαν­ση τον χει­μώ­να. Αυτά θα στα­μα­τή­σουν να υπάρ­χουν όπου θα δίνει ρεύμα η «μικρή ΔΕΗ». Επί­σης, στην μη­τέ­ρα του κα­πι­τα­λι­σμού, τις ΗΠΑ, το ρεύμα είναι υπό κρα­τι­κό έλεγ­χο καθώς ακόμη και αυτοί είδαν ότι η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση είναι κα­τα­στρο­φι­κή για την κοι­νω­νία.
Τέλος, η ΕΕ, λέει ότι είναι απέ­να­ντι στην κοι­νο­τι­κή νο­μο­θε­σία το να υπο­χρε­ώ­σεις 2 εκα­τομ­μύ­ρια πε­λά­τες να αλ­λά­ξουν πά­ρο­χο, με το έτσι θέλω.
Μετά από όλα αυτά η κυ­βέρ­νη­ση επι­μέ­νει ότι είναι προς το συμ­φέ­ρον μας να που­λη­θεί η ΔΕΗ. Επι­μέ­νει γιατί θέλει να δώσει τσά­μπα την δη­μό­σια πε­ριου­σία σε ξένα και ντό­πια συμ­φέ­ρο­ντα. Να δώσει τσά­μπα τους φυ­σι­κούς πό­ρους για να μας εκ­βιά­ζουν μια ζωή.

* Ο Δη­μή­τρης Κα­λα­μπό­κας είναι νέος κατ' επάγ­γελ­μα αγρό­της


 

ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ Rproject.gr